Documenta 14 – July 2017 Μαθαίνοντας από την Αθήνα

Περφόρμανς στο Henschel-Hallen, 2-20 Ιουλίου 2017

 

Η μεγάλη βιομηχανική αίθουσα που κάποτε ήταν ο κύριος χώρος παραγωγής των βαγονιών και αεροσκαφών Henschel παράγει μια ηχώ που αντηχεί έντονα στις περφόρμανς οι οποίες παρουσιάζονται σήμερα σε αυτό το αυτοσχέδιο θέατρο. Στο πολυκαιρισμένο περιβάλλον με μεταβιομηχανικό χαρακτήρα, η Phia Ménard δημιουργεί μια αρχιτεκτονική της μεταμόρφωσης, συνδέοντας το σώμα που επιτελεί με το σώμα του θεάτρου ως χώρο και οργανισμό σε διαρκεία μεταλλαγή.  Κατόπιν, οι ήχοι του συνθέτη Γιάννη Χρήστου, σε διάλογο με του συνθέτη John Cage, αγγίζουν και δονούν την πέτρα, το ατσάλι και το γυαλί που συνθέτουν το ηχητικό περιβάλλον αυτής της συναυλίας. Η Αλεξάνδρα Μπαχτσετζή αντιπαραθέτει την οικειότητα της θεατρικής σκηνής με τη δίνη του θεάτρου σε μια περφόρμανς που αντλεί από τα περίπλοκα πρότυπα αρρενωπότητας-θηλυκότητας και εκτοπισμού-ανήκειν στο πλαίσιο του ρεμπέτικου και της χορογραφίας. Επίσης στο Henschel-Hallen, η Kettly Noël προτείνει μια περιήγηση, ένα détournement, που χαρακτηρίζεται από βουντού και τελετουργικά τα οποία επικεντρώνει στο ίδιο της το σώμα στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης έρευνάς της σχετικά με τη μεταμόρφωση των κακοποιημένων ατόμων και των κοινωνιών εν γένει. Καθώς αυτά τα έργα περνάνε από τον εγκαταλειμμένο εργοστασιακό χώρο, η σιωπή μπορεί ξανά να επιστρέψει σε ένα μέρος που έχει γεμίσει ηχητικές, σωματικές και οπτικές δονήσεις.
Phia Ménard, Immoral Tales – Part One: The Mother House
2, 4 και 7 Ιουλίου 2017
Περφόρμανς
8:30-10 μ.μ.

«Ο παππούς μου, ο πατέρας της μητέρας μου, ήταν ένα από τα θύματα κατά τον βομβαρδισμό της Νάντης από τους Συμμάχους το 1943. Όταν κάποτε κατάλαβα ότι δεν θα πηγαίναμε να αφήσουμε λουλούδια στον τάφο του παππού, αλλά θα επισκεπτόμασταν έναν απρόσωπο μαζικό τάφο, συνειδητοποίησα πόσο αισχρές ήταν αυτές οι βόμβες. Ίσως τότε το μυαλό μου σκάλωσε στις λέξεις ‟Σχέδιο Μάρσαλˮ, το πρόγραμμα ανοικοδόμησης της Ευρώπης: οργανώνεις μαζική καταστροφή και μετά διαχειρίζεσαι την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων πόλεων.
Χτίσε ένα χωριό ‟Μάρσαλˮ από χαρτόνι ήδη κομμένο σε συγκεκριμένα μέτρα, ακριβώς όπως στήνουμε τις σειρές από σκηνές για τους πρόσφυγες. Όλα φαίνονται τέλεια, εκτός από εκείνο το σύννεφο, που μοιάζει να μεγαλώνει, να μαυρίζει. Ίσως ένας κεραυνός και καταιγίδα με χειμάρρους νερού! Το χωριό Μάρσαλ καταρρέει, γίνεται πολτός, μια κολλώδης μάζα όπου πνίγονται τα κορμιά…» – Phia Ménard

Καλλιτεχνική διεύθυνση, χορογραφία και περφόρμανς: Phia Ménard
Βοηθός: Jean-Luc Beaujault
Μουσική και ηχητικός χώρος: Ivan Roussel
Διαχείριση σκηνής: Pierre Blanchet και Rodolphe Thibaud
Κοστούμια: Fabrice Ilia Leroy
Τεχνική διεύθυνση: Olivier Gicquiad
Συν-σκηνοθεσία, παραγωγή και διοίκηση: Claire Massonnet
Βοηθός παραγωγής: Clarisse Merot
Δημόσιες σχέσεις: Adrien Poulard
Εκτέλεση παραγωγής: Compagnie Non Nova
Γιάννης Χρήστου, Πράξη για 12 (1966), ιντερλούδιο με το Four6 (1990) του John Cage, Αναπαράσταση III «Ο πιανίστας» (1968)
5 Ioυλίου 2017
Συναυλία
8-9 μ.μ.

Αναπαράσταση III «Ο πιανίστας» (1968)
Το έργο Αναπαράσταση III «Ο πιανίστας» αγγίζει έναν από τους πιο αρχέγονους και παγκόσμιους φόβους του ανθρώπου, την αδυναμία επικοινωνίας. Το έργο, όπου ένας πιανίστας (ηθοποιός) προσπαθεί να επικοινωνήσει ποικιλοτρόπως με το πιάνο, εκτυλίσσεται σε ένα αδιάκοπο συνεχές από ηλεκτρονικά νήματα ήχου που συνθέτουν το ψυχόδραμα.

Πράξη για 12 (1966)
«Κάθε ζώσα τέχνη παράγει μια συνολική λογική η οποία συντίθεται από τη συλλογικότητα χαρακτηριστικών δράσεων. Όποτε μια δράση εκτελείται σκόπιμα προκειμένου να εναρμονίζεται με την τρέχουσα καθολική λογική που χαρακτηρίζει την τέχνη αυτή η δράση είναι μια ‟πράξηˮ, δηλαδή μια σκόπιμη και χαρακτηριστική δράση. Όμως όποτε μια δράση εκτελείται σκόπιμα προκειμένου να υπερβεί την τρέχουσα καθολική λογική που χαρακτηρίζει την τέχνη αυτή η δράση είναι μια ‟μετάπραξηˮ, μια σκόπιμα μη χαρακτηριστική δράση: μια ‟μετα-δράσηˮ. […] Για παράδειγμα, ένας μαέστρος διευθύνει την ορχήστρα στη διάρκεια μιας συναυλίας, και αυτό είναι πράξη, αλλά αν απαιτηθεί επίσης να βηματίσει, να φωνάξει ή να εκτελέσει οποιαδήποτε άλλη δράση που δεν συνδέεται αυστηρά με τη διεύθυνση ορχήστρας, αυτό θα μπορούσε να είναι μετάπραξη. […] Η μετάπραξη είναι ενδόρρηξη, μια ένταση κάτω από την επιφάνεια ενός και μόνο μέσου η οποία απειλεί το νοηματικό φράγμα αυτού του μέσου. […] Μια παραβίαση εντός μιας συγκεκριμένης τάξης πραγμάτων» –Γιάννης Χρήστου.

Διευθυντής ορχήστρας: Rupert Huber
Εκτέλεση: Ergon Ensemble, Tejo Janssen
Αλεξάνδρα Μπαχτσετζή, Private Song (Ιδιωτικό τραγούδι, 2017)
10-13 Ιουνίου 2017
Περφόρμανς
10-11 μ.μ.

Το έργο Private Song προτείνει την πλαισίωση ως οπτική στρατηγική για να αμφισβητήσει, να υπογραμμίσει ή να εξουδετερώσει τη σχέση του θεατή με τα κινούμενα σώματα στη σκηνή. Τα δημοφιλή ρεμπέτικα των δεκαετιών του 1940 και του 1950 των Γιάννη Παπαϊωάννου, Βασίλη Τσιτσάνη και Γιώργου Μητσάκη παρουσιάζονται μέσα στο έργο όχι ως αφηγηματικά μοτίβα, αλλά ως ένα μέσο αντιπαραβολής των μοναδικών φωνών και κωδικοποιημένων χειρονομιών που προέρχονται από τον ανατολίτικο και τον σύγχρονο χορό, καθώς και από την πάλη, τα έμφυλα πρότυπα του Χόλιγουντ και την εικαστική ιστορία των απεικονίσεων του έρωτα και της μάχης. Αυτές οι πράξεις επαναπλαισίωσης παράγουν μια φαντασματική σκηνοθεσία η οποία λειτουργεί ως μέσο για τη μετάδοση της αντίληψης και του συναισθήματος που τελικά μεταμορφώνει τη θέση του θεατή.
Kettly Noël, Errance (2004/2017)
19-20 Ιουλίου 2017
Περφόρμανς
8-8:35 μ.μ.

Ίχνη, ή κομμάτια, από μετέωρες, ανεμπόδιστες χειρονομίες – αιχμάλωτοι ενός σώματος που λαχταρά να εκφράσει τα φύλα και τις όψεις αυτού του «αλλού» που απηχεί η περφόρμερ Kettly Noël. Η ένταση, η έκπληξη, ο τρόμος και η χαρά που διακρίνονται στο πρόσωπό της δημιουργούν έναν εσωτερικό κόσμο ο οποίος μας απορροφά. Μας είναι αδύνατο να απεγκλωβιστούμε: είμαστε αιχμάλωτοι – παγιδευμένοι, εγκλωβισμένοι στο παιχνίδι.
Κάθε κίνηση ενέχει αμφισημία. Ένα χάδι μπορεί να γίνει χαστούκι, ένα βήμα μπορεί να γίνει σκάλωμα ή πτώση, η επιθυμία μπορεί να γίνει υποταγή. Το ρούχο της μπορεί να γίνει φόρεμα, σάβανο, ζουρλομανδύας… Θολώνοντας τα όρια μεταξύ θύτη και θύματος, παιδιού και ενήλικα, άντρα και γυναίκας, η περφόρμερ απορρίπτει τον διαχωρισμό. Ωθούμενη στα όρια από αυτές τις διαφορετικές καταστάσεις καθυποταγής, τις καταστάσεις βίας, επιζητά να ελευθερώσει τη δύναμη που θα μπορούσε να κυριαρχήσει επί των πάντων.

Σύλληψη, εκτέλεση: Kettly Noël
Σκηνογραφία: Michel Meyer
Φωτισμός: Samuel Dosière
Οδηγίες πρόσβασης
Henschel-Hallen, Wolfhager Strasse 109, B251, 34127, Κάσελ
Λεωφορεία 18 και 19, στάση Siemensstrasse
Οι αίθουσες του πρώην εργοστασίου βρίσκονται εκτός πόλης στην οδό Wolfhager Strasse. Χρειάζεται περίπου 30 λεπτά περπάτημα έως εκεί από την πλατεία Friedrichsplatz. Συνεπώς συστήνουμε τη χρήση δημόσιων συγκοινωνιών, ποδηλάτου ή αυτοκινήτου. Παρακαλούμε σημειώστε τα δρομολόγια των δημόσιων μέσων μεταφοράς. Στον εκθεσιακό χώρο υπάρχουν επαρκείς χώροι στάθμευσης.

Εισιτήρια
Βραδινές παραστάσεις: είσοδος 10 € / 2 € με εισιτήριο της documenta 14.
Εισιτήρια για τις βραδινές παραστάσεις διατίθενται στα ταμεία της documenta 14 και στην είσοδο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s